Edmund Kołodziejczyk

Życiorys

Edmund Kołodziejczyk był nie tylko synem Franciszka, kuśnierza wadowickiego, lecz także jednym z pięciorga jego dzieci z Salomeą Dura. Po ukończeniu gimnazjum w Wadowicach, zgłębił tajniki filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Niestety, nie zdołał uzyskać dyplomu doktorskiego, a istnieje prawdopodobieństwo, że napotkał trudności w zdawaniu egzaminów nauczycielskich. W latach 1913–1914 pełnił funkcję zastępcy nauczyciela przedmiotów języka polskiego oraz łaciny w c. k. Gimnazjum Realnym (IV.) w Krakowie.

Jego zainteresowanie historią słowianoznawstwa zaowocowało licznymi publikacjami w periodyku „Ludzie”, gdzie zamieszczał teksty związane z etnografią, w tym prace takie jak Zwyczaje, obrządki, zagadki i pieśni ludu kaliskiego w okolicach Wielunia (1909) oraz Z Andrychowa. Luźne notatki (1910). Szczególnym osiągnięciem Kołodziejczyka była Bibliografia słowianoznawstwa polskiego, która została opublikowana przez Akademię Umiejętności w 1911 roku. W dziele tym zaprezentował 4893 pozycje wydane w latach 1800–1908, porządkując je w trzy główne grupy odnoszące się do Słowian. Każda z grup została dalej podzielona na kategorie, wśród których wyróżniała się etnografia. W tym samym roku w piśmie „Ziemia” opublikował także Bibliografię prac o Kaszubach.

Edmund Kołodziejczyk był także współzałożycielem Towarzystwa Słowiańskiego w Krakowie oraz aktywnym członkiem Towarzystwa Ludoznawczego we Lwowie. Po wybuchu I wojny światowej został powołany do wojska, pełniąc służbę jako kadet-aspirant w c. i k. Pułku Piechoty Nr 56. Niestety, jego życie zakończyło się tragicznie; poległ 24 maja 1915 roku pod Surochowem w pobliżu Radymna.

Przypisy